پیش ثبت نام کارخانه هیولاسازی SRE

صبحی که نه خاص بود و نه متفاوت، با صدای اعلان‌های خاموش‌نشده‌ی گوشی شروع شد؛ پیام‌هایی که بیشتر برای یادآوری حضورشان آمده بودند تا گفتن حرفی مهم. نور کم‌جان آفتاب از لای پرده رد می‌شد و روی دیوار خطی نامنظم می‌کشید، انگار کسی بی‌حوصله با مداد کشیده باشد. هوا نه سرد بود و نه گرم، درست مثل حالتی که آدم نمی‌داند باید ژاکت بپوشد یا نه. فنجان چای روی میز بخار می‌کرد و بخار آرامش گم می‌شد، بی‌آن‌که اثری بگذارد. فکرها آهسته شکل می‌گرفتند و قبل از آن‌که کامل شوند، محو می‌شدند؛ شبیه برنامه‌هایی که باز می‌کنی و بعد از چند ثانیه می‌بندی چون یادت می‌آید اصلاً چرا بازشان کرده بودی. زمان جلو می‌رفت، کارهای کوچک انجام می‌شدند، و روز بدون حادثه خاصی خودش را پیش می‌برد؛ نه بد، نه خوب، فقط قابل عبور.

باران ریز و بی‌وقفه روی آسفالت می‌نشست و خیابان را براق‌تر از همیشه نشان می‌داد، طوری که چراغ‌ها در آن کش می‌آمدند و شکل واقعی‌شان را از دست می‌دادند. آدم‌ها با قدم‌های تند رد می‌شدند، بعضی با چتر، بعضی بی‌حوصله و خیس، و هیچ‌کدام نگاهشان جایی بیشتر از چند متر جلوتر نمی‌رفت. پشت شیشه یک مغازه نیمه‌خاموش، بازتاب صورت‌ها با هم قاطی می‌شد و تشخیص این‌که کدام تصویر واقعی است و کدام فقط انعکاس، سخت بود. هوا بوی خاک خیس گرفته بود و این بو، خاطره‌هایی را زنده می‌کرد که معلوم نبود متعلق به چه زمانی هستند. لحظه‌ها آرام و پیوسته جلو می‌رفتند، نه آن‌قدر مهم که ثبت شوند و نه آن‌قدر بی‌اهمیت که نادیده بمانند؛ فقط بخشی از جریانی بودند که بی‌سروصدا ادامه داشت.

راهروی طولانی ساختمان با نور مهتابی‌های کم‌جان روشن شده بود و هر قدم، صدایی کوتاه و تکراری روی کف می‌ساخت. درها پشت سر هم ردیف شده بودند، شبیه انتخاب‌هایی که هیچ‌کدام واقعاً تفاوت مهمی نداشتند. روی دیوار، تابلوهای قدیمی کمی کج آویزان بودند و نوشته‌هایشان آن‌قدر عادی بود که چشم از آن‌ها سر می‌خورد. هوا بوی ترکیبی از گرد و مواد شوینده می‌داد؛ بویی که نه آزاردهنده بود و نه دلپذیر، فقط آشنا. زمان در این فضا کش می‌آمد و آدم احساس می‌کرد چند دقیقه می‌تواند بیشتر از حد معمول طول بکشد. فکرها آهسته و بی‌سر و صدا حرکت می‌کردند، بدون عجله برای رسیدن به نتیجه، انگار همین معلق بودن، تنها شکل قابل قبول این لحظه بود.